Voordat we beginnen met het onderwerp van deze review, willen we jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar wensen, en hopen we dat 2026 jullie nóg meer geweldige muziek brengt om naar te luisteren en van te genieten! Uiteraard hopen we ook dit jaar weer iets nieuws aan jullie te mogen introduceren!
We hebben NOCTURNAL BLOODLUST voor het laatst uitgelicht in april 2025, vlak na de release van hun single“Nail in the coffin”. Maar vandaag willen we jullie meenemen op een reis door hun nieuwste single “Devil inside”.
De single werd op 6 december vorig jaar digitaal uitgebracht, maar er was ook een fysieke CD te koop tijdens het liveoptreden op 14 december. Deze CD bevat ook een instrumentale versie van het titelnummer, maar voor deze review beperken we ons tot de digitale versie, voornamelijk omdat deze voor iedereen beschikbaar is. De band heeft ook geen MV uitgebracht voor dit nummer, dus naast de Spotify-link delen we ook de officiële visualizer die de band op hun YouTube-kanaal heeft geüpload in plaats van een MV.
Met die introductie achter de rug: ben je klaar voor “Devil inside”? Laten we gaan!
Laat me de duivel in jou zien
De single opent met een instrumentaal nummer, iets wat we NOCTURNAL BLOODLUST door de jaren heen vaker hebben zien doen dan niet. De vorige single “Nail in the coffin” had geen instrumentale introductie, maar gezien hoe theatraal het titelnummer van deze single daadwerkelijk is, dient “The Aftermath” als een gepaste introductie in plaats van je meteen in het diepe te gooien.
Dit instrumentale stuk is gecomponeerd door Valtz en maakt gebruik van verschillende instrumenten, waaronder twee verschillende gitaren, zeer subtiele maar zware drums en zelfs een muziekdoosje, gemixt met enkele vrouwelijke vocale noten.
Hoewel het instrumentale nummer slechts een minuut en dertien seconden duurt, laat het de meer melodische kant van het heavy metal genre zien zonder te ver af te wijken van de core sound van NOCTURNAL BLOODLUST. En ja, er is een sterk contrast tussen het instrumentale stuk en het titelnummer, maar er zijn ook overeenkomsten. In plaats van die voor je aan te wijzen, laat ik die liever aan jou om zelf te ontdekken.
De hoofdact is natuurlijk “Devil inside”, dat (zoals ik eerder al noemde) een zeer theatraal nummer is, zelfs als het op het eerste gezicht niet zo uitziet. We hebben de afgelopen jaren verschillende stijlen van Valtz gehoord, dus ik was behoorlijk verrast dat dit geen compositie van Yu-taro is, aangezien het invloeden bevat van de vorige single. De teksten zijn, zoals gebruikelijk, geschreven door 尋 (Hiro), maar in tegenstelling tot zijn voorganger wordt “Devil inside” volledig in het Engels gezongen. Gedurende de bijna vijf minuten die dit nummer duurt, hoor je 尋 (Hiro) schakelen tussen cleane zang, zijn kenmerkende snarls en zelfs verschillende stemmen om ‘verschillende sprekers’ binnen de tekst weer te geven.
Hoewel de tekst geen ‘beweging’ beschrijft, zit er absoluut een verhaal in met een begin en een einde. De eerste regels — die misschien wat moeilijk te horen zijn omdat ze zich echt in het introductie gedeelte van het nummer bevinden — beginnen al met “Your brain is out of control, it’s too late to inject a vaccine under the skin”. Wat volgt is een mix tussen de ‘gastheer’ die smeekt om medicatie en de duivel van binnen die hen opdraagt om “kill (we hebben bij Arlequin een beleid tegen schelden, dus ik kan de volledige versie van het f-woord hier niet gebruiken, maar ik weet zeker dat je je kunt voorstellen dat het hier staat, toch?) everything”.
De strijd om controle tussen de gastheer en de duivel van binnen gaat het hele nummer door, waarbij de duivel steeds meer grip lijkt te krijgen terwijl de gastheer blijft smeken om hulp en tegelijkertijd blijft vechten tegen de duivel.
“Though I really want to take your soul, I can’t tell you what I thought. You beg me but I can’t stand the silence. Forgive me that I fail you. The rise of plague.” en “Help me to stop this fear that will make me insane. Somebody break my head.” laten duidelijk het contrast zien tussen beide sprekers, maar ook hoe ze langzaam in elkaar overvloeien terwijl de negativiteit de overhand krijgt.
Van begin tot eind vertelt het nummer een verhaal dat je misschien niet direct hoort door de overweldigende instrumentatie en de snelle afwisseling van 尋 (Hiro)’s verschillende zangstijlen. Toch kan ik je niet genoeg aanraden om echt aandacht te besteden aan de tekst en het verhaal dat ze ons proberen te vertellen.
Helaas moet ik ook zeggen dat de YouTube-visualizer de audiokwaliteit behoorlijk heeft verlaagd, waardoor alles wat ik tot nu toe heb beschreven meer gedempt klinkt dan in de hoogwaardige audioversie die je kunt vinden op de Spotify desktop app of in de iTunes Store.
Conclusie
Als je de muziek van NOCTURNAL BLOODLUST voor het eerst hoort, zou het me niet verbazen als je eerste indruk iets is in de trant van ‘er zijn zoveel verschillende geluiden, het klinkt gewoon chaotisch’. Want ja, je hebt daar helemaal gelijk in. De enige aanbeveling die ik kan geven, is om niet alles in één keer te proberen te verwerken, maar om te zoeken naar de verschillende elementen die ze gebruiken. Zowel “Nail in the coffin” als “Devil inside” zijn uitstekende voorbeelden van nummers die veel meer diepgang hebben dan mensen ze (in eerste instantie) toedichten.
Hoewel de band door de jaren heen verschillende stijlen binnen het metalgenre heeft uitgebracht (ik verwijs losjes naar hun nummer “Kingdom” als voorbeeld van een totaal ander geluid dan wat we hier gewend zijn), hoor je altijd een diepere laag terugkomen in Natsu’s drums en Masa’s bas. Dit zorgt voor een zware fundering waarop Valtz en Yu-taro hun gitaargeluiden kunnen stapelen, terwijl 尋 (Hiro) de vrijheid krijgt om zijn verschillende zangstijlen te gebruiken in combinatie met de instrumenten. Hetzelfde geldt voor “Devil inside”, waarin 尋 (Hiro) echt schittert als vocalist.
Het kan even duren om door de vele geluiden en elementen heen te prikken die samen “Devil inside” vormen, maar tekstueel gezien is het een zeer meeslepende ervaring die NOCTURNAL BLOODLUST op meerdere manieren past. Zowel Valtz als Yu-taro raken steeds meer vertrouwd met de vaardigheden van hun mede bandleden in hun composities, wat resulteert in prettigere nummers om naar te luisteren. Maar ze zouden NOCTURNAL BLOODLUST niet zijn als ze ons alles al bij de eerste luisterbeurt zouden geven, toch?
Meer over NOCTURNAL BLOODLUST
          |  (Hiro) |  |  |
 |  |
雪 (Yuki) is de eigenaar en voornaamste drijfveer achter Arlequin.
Zij startte het project oorspronkelijk in 2009 als fotograaf onder de naam Arlequin Photography, maar kreeg steeds meer interesse in journalistiek en vertalingen. Door deze interesses zijn interviews en reviews aan het project toegevoegd, totdat het in 2021 uiteindelijk tegen de muren rondom de term "fotograaf" aan botste en Arlequin Magazine aan de mix toegevoegd werd.
雪 (Yuki) is een Nederlandse met een diploma voor grafisch design, wat haar ook de voornaamste persoon achter Arlequin Creations maakt.
Na al deze jaren is zij nog steeds de voornaamste persoon die de interviews en live foto's die je op Arlequin ziet verzorgt, maar daarnaast doet ze ook een flink deel van de reviews en het werk achter de schermen.
De reviews die ze maakt zijn vanuit het perspectief van een internationale fan, en worden aanvankelijk in het Engels geschreven voordat deze vertaald worden naar het Nederlands. Wat je niet terugziet op de Nederlandse versie is dat de Japanse vertaling van deze artikelen niet de uitleg over kanji symbolen en songtitels bevat, om zo die lezers niet te vervelen met informatie die ze waarschijnlijk al weten.
Ze spreekt Nederlands en Engels op hoog niveau, maar begrijpt ook Japans en Duits.