Beste lezers van Arlequin Magazine,
Ik wil deze brief, die ik eigenlijk helemaal niet wil schrijven, beginnen met “nee, Arlequin stopt niet”. Want ik kan me voorstellen dat dat je eerste gedachte is wanneer je zoiets ziet verschijnen in plaats van een geplande review of ander artikel.
In plaats daarvan wil ik je uitleggen waarom het updateschema, om het vriendelijk te zeggen, volledig overhoop ligt. Ik wilde helemaal niet over deze situatie praten, en dat wil ik nog steeds niet. Maar ik heb wel het gevoel dat ik het jullie allemaal verschuldigd ben om enig inzicht te geven in waarom het zo’n puinhoop is.
Ik begon 2026 met een heleboel ideeën en ambities. Een daarvan was om Duits toe te voegen als vaste publicatie taal, omdat Rudolph (die jullie nog niet hebben ontmoet) zo vriendelijk aanbood om als vertaler bij het team te komen, naast Margaret (Spaans) en Misaki (Nederlands). Er waren meerdere interviews in de maak – waarvan je er al een paar hebt gezien (LOVEBITES, Ryo Trackmaker en het enorm vertraagde tweede interview met SLEIPNIR) – maar alles kwam van de ene op de andere dag abrupt tot stilstand.
De reden waarom
Vanaf de eerste dag dat ik Arlequin begon was mijn moeder mijn grootste fan. Ze moedigde me aan om te leren en te groeien als fotograaf en journalist, en hoorde graag over mijn ervaringen als beiden, ook al was ze het niet altijd eens met mijn beslissingen om verder van huis naar een show te gaan. Op 4 mei ontving ik een bericht van mijn vader dat hij onderweg was naar de spoedeisende hulp terwijl mam er per ambulance naartoe werd gebracht. Ik wil niet ingaan op haar toestand of de gebeurtenissen die volgden, maar het einde van het verhaal is dat mijn moeder bijna twee weken later is overleden. Ik heb haar niet meer kunnen spreken sinds de avond van 3 mei en mijn voornaamste prioriteit op dat moment was om mijn vader te steunen, die zichzelf niet kon redden vanwege de emotionele klap dat dit voor hem was. Het kwam allemaal als een donderslag bij heldere hemel en overviel zowel hem, mij als zelfs mam zelf, volledig.
De interviews met Ryo Trackmaker en LOVEBITES werden tijdens deze periode gepubliceerd en de promotie ervan op onze sociale media werd later dan gebruikelijk gedaan, omdat ik het op het moment van publicatie niet kon.
Ik probeerde begin juni weer op te pakken met het interview van SLEIPNIR en toen weer met de recensies van THE THIRTEEN’s “A World of Villains” en ザアザア (XAA XAA)’s “ちぎれちゃう” (Chigirechau). Maar je hebt misschien gemerkt dat ik de publicatiedatum van 26 juli heb gemist en nu krijg je dit op 2 augustus.
De tweede klap was het overlijden van een van mijn konijntjes, die ik bijna 10 geweldige jaren bij me had, aan ouderdom in midden juli. Het was iets wat ik zag aankomen, maar niet verwachtte zo snel te gebeuren. Als je mij als persoon kent, weet je hoeveel mijn dieren voor me betekenen, dus dit was ook voor mij een enorme mentale terugval. Eentje waar ik op het moment dat ik dit schrijf nog niet van heb kunnen verwerken of herstellen.
De toekomst
Zoals ik al eerder zei: nee, Arlequin stopt niet. Ik werk nu bijna 20 jaar aan dit project. Het ヴィジュアル系 (Visual Kei) is zo’n groot onderdeel van mij als persoon geworden dat het niet iets is wat ik zomaar kan afsluiten, als een boek dat ik uitgelezen heb.
Ik kan echter voor de komende tijd geen behoorlijk updateschema beloven. Hoe graag ik ook wil vasthouden aan het schema van ‘een nieuw artikel elke eerste en laatste zondag van de maand’, het is op dit moment iets wat ik niet kan garanderen.
Wat ik wél kan garanderen is dat er nieuwe artikelen zullen komen. Alleen het ‘wanneer’ wordt een beetje een gok. Dus mijn excuses voor alle publicatiedata die ik al heb gemist, en alle data die ik in de toekomst nog zal missen. (Aangezien ik op dit moment de enige bijdrager ben aan dit project.)
Een andere grote hindernis voor mij is sociale media in zijn geheel. Daarom staat dit bericht hier en niet daar. Het is ook de reden waarom onze Facebookpagina is omgezet naar een Facebookgroep – zodat Misaki dit onder haar takenpakket kan houden.
Ik zeg dit lang niet zo vaak als ik zou moeten, maar aan alle lezers van Arlequin Magazine: dank jullie wel.
Dank jullie wel voor niet alleen het lezen van mijn werk, maar ook voor het waarderen van de artiesten in dit ongelooflijke, gevarieerde genre.
Ik ga niet weg, ik heb alleen tijd nodig om mezelf weer bij elkaar te rapen. Wacht dus alsjeblieft op me. ♥
– 雪 (Yuki)
Arlequin Magazine, Photography & Creations’ eigenaar